คนบนโลกนี้มีกี่ล้านคน .. คนกี่ล้านคน คนพวกนี้ คิดอะไรทำอะไรไม่เหมือนกันไปทุกอย่าง
แล้วทำไม เราถึงไม่เลือกคบคนที่ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ .. คบเพื่อนที่ไม่ว่ายังไงก็ยังหัวเราะได้เสมอ
..
จำเป็นหรือที่ต้องมีเพื่อนมากมาย แต่มีคนคุยกันรู้เรื่องแค่หยิบมือ
มีรุ่นพี่ที่เราเคารพมากมาย แต่มีรุ่นพี่ที่หวังดีไม่กี่คน ..
มีผู้ใหญ่ให้เคารพมากมาย แต่มีกี่คนที่รับฟังความคิดเห็นของเราเพียงนิดหน่อย
จำเป็นไหมที่มีรุ่นน้องมากมาย แต่ไม่กี่คนที่คิดจริงๆว่าเราเป็นรุ่นพี่ที่พูดมีเหตุผลในบางเรื่อง
และจำเป็นหรือ กับการต้องทนกับคำพูดที่ไม่เข้าหูของคนที่เราเรียกว่าเพื่อน พี่ หรือแม้แต่รุ่นน้องที่เรามองที่ความรู้สึกเขาเสมอ
ถ้ามันมากเกินไปก็เลือกที่จะคบ และเลือกที่จะโต้ตอบ ไปซะบ้าง

สิ่งนี้ไม่ได้เรียกว่าน้อยใจ  แต่มันคือความเป็นจริง ..
คนเราต้องมีการเปลี่ยนแปลง .. ยิ่งโตขึ้น สิ่งที่เรียกว่าโลกของความเป็นจริงก็ยิ่งประดังเข้ามา
ไม่ว่าใครก็ตาม ความรับผิดชอบที่มีมากขึ้นทำให้เราโตขึ้นอย่างรวดเร็ว จนอาจคาดไม่ถึง
การเอาเปรียบ หักหลังมีให้เห็นมากขึ้นในหมู่มนุษย์ที่เรียกว่าวัยทำงาน นี่มันเหมือนเรื่องเน่าๆในหนังสือเก่าบางเล่ม
ที่เคยอ่านสมัยก่อนเลย แต่มันคือความจริง ..

ต่อไปจะไม่มีแล้วคนที่คอยยิ้มรับฟัง และคอยหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนการด่าทอ แดกดัน และการเอาเปรียบ
แต่จะมีคนที่พร้อมจะเป็นเหมือนกระจกที่คอยสะท้อนความน่ารังเกียจของคนอื่นๆ เหล่านั้นตลอดเวลา ..
กระจกที่ไม่ส่องก็ไม่มีใครมองเห็น ถ้าไม่ด่ามาก็จะไม่สะท้อนตอบ นั่นแหละคือกุในตอนนี้

สิ่งที่ชี้ทุกอย่างในชีวิตนี้คือพ่อ และแม่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ได้คุย จะมีทางออกให้เสมอ .. และจะยึดทางออกนี้เท่านั้น
เพื่อก้าวเหยียบไปข้างหน้า ผ่านพวกคนหน้ารังเกียจตทั้งหลายไป

.. แต่สำหรับสุดท้ายของสุดท้าย ก็ยังมีความรักให้เพื่อน พี่ และ น้องอยู่  ..ขอให้เชื่อว่าความรักนี้จะมั่นคงและพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
สำหรับคนที่มีใจ เป็นเพื่อน พี่ และน้อง กันจริงๆ